Babymetal op Fortarock 2016

5 juni 2016 stond voor ons geheel in het thema van Japanse metal met een schattige toets, want voor het eerst kwam Babymetal optreden in Nederland. Je kon ze terugvinden op het festival Fortarock in het Goffertpark te Nijmegen.

De keuze was misschien wat gewaagd en het viel niet te voorspellen of de groep in de smaak ging vallen bij de diepgewortelde metalfanaten, maar, alleszins voor ons, was het een schot in de roos. De reactief van het publiek deden vermoeden dat wij niet alleen van die mening zijn. De tent stond vol enthousiaste ‘diehard’ fans en nieuwsgierigen.

Babymetal is een Japanse band met drie jonge ‘kawaii’ zangeresjes/danseresjes (Su-metal, Yui-metal en Moa-metal) met het concept van een fusie van metal en idoolmuziek. Geen van de drie meisjes wist wat metalmuziek was, voor de band werd opgericht. Ze waren zelf idoolmuziek gewoon en werden gevraagd eens iets anders te doen.

Er was veel volk aanwezig en zowel fans als nieuwsgierigen gingen geweldig uit hun dak. Een uur compleet gevuld met een prachtige show begon met een rustige intro waar de sfeer langzaam tot een hoogtepunt kwam. Meteen gingen ze van start met hun bekendste hit Gimme Chocolate!!. Even waren we aan het vrezen dat iedereen zou weglopen na hun bekendste liedje, maar dat was zeker niet het geval.

Een strakke solo van gitaren en drums laaide de sfeer opnieuw op en in een mum van tijd ontstonden er al circle pits en zelfs meerdere wall of death’s. Daarna bleven de artiesten een beetje op de achtergrond terwijl de meisjes de show stalen met hun perfect synchrone danspasjes, choreografie en zang. Af en toe werd er subtiel gebruik gemaakt van wat extra attributen, waardoor het op sommige momenten leek alsof je live naar de videoclip aan het kijken was. Het publiek ging van het eerste moment tot het laatste volledig uit zijn dak en de stem van Su-metal klonk zeer goed in de oren. Jammer dat de zang van Yui en Moa er weinig doorkwam, maar de dans was dan wel zo goed als perfect. De show eindigde met hun twee laatste hits Karate en Road to Resistance.

De conclusie is een prachtig optreden. Hopelijk volgende keer op de Main Stage waar ze nog beter tot hun recht kunnen komen.

Het verschil tussen tempels en schrijnen

“Is dit nu een schrijn of een tempel?” Die vraag kwam meermaals in mij op in Japan en ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn die zicht dat afvraagt. Dan blijft nog de vraag hoe je je er moet gedragen.

De twee belangrijkste godsdiensten in Japan zijn het boeddhisme en het shintoïsme. Het boeddhisme komt uit India en is via China in Japan terechtgekomen. Het shintoïsme is de eigen Japanse godsdienst. De twee zijn ook combineerbaar, waardoor de meeste Japanners zowel boeddhist als shintoïst zijn.

Bij twee godsdiensten horen natuurlijk ook twee soorten religieuze gebouwen: bij het boeddhisme is dat een tempel, bij het shintoïsme is dat een schrijn. Bij de twee godsdiensten horen andere gebruiken, wat dus ook wil zeggen dat je je anders gedraagt in een tempel dan in een schrijn. Dat maakt het wel soms moeilijk voor toeristen, want voor leken zien de twee gebouwen er hetzelfde uit.

De tempel

De tempel is het religieuze gebouw van het boeddhisme. Het boeddhisme komt oorspronkelijk uit India en is via China overgewaaid naar Japan. Japanners gaan vooral naar tempels voor begrafenissen en om te bidden tot hun voorouders.

Een tempel ga je binnen door een grote poort waar er meestal aan de weerszijden standbeelden van demonen staan. De belangrijkste gebouwen van een tempel zijn de centrale hal, waarin zich een beeld van boeddha bevindt, en de pagode. De pagode heeft meestal vijf verdiepingen die elk de elementen van het boeddhistische universum voorstellen: de onderste verdieping staat voor aarde, daarop volgen water, vuur, wind en lucht. Een tempel heeft ook vaak een bonshou of of klok. De bel slaat 108 op oudjaar en moet de  108 zonden van de mens verdrijven.

Voor je bidt in de centrale hal reinig je je handen en mond in de temizuya, een paviljoen met een waterkom en pollepels. Je wast er eerst de linkerhand, dan de rechterhand, de mond (je spoelt je mond en spuwt het water dan weer uit) en als laatste het handvat van de pollepel. In de centrale hal bid je meestal voor het beeld van boeddha. Dat doe je door eerst geld te gooien in de daartoe bestemde bak. Nadien bid je met je handen tegen elkaar. Je kan ook wierook kopen die je dan aan de centrale hal opbrandt.

De schrijn

Shintoïsme wordt beoefend in een schrijn. Het shintoïsme is de inheemse religie van Japan die gebaseerd is op de angst en het ontzag voor demonen en bovennatuurlijke krachten. In schrijnen vinden vooral trouwpartijen plaats. Japanners komen er ook om te bidden voor geluk in het leven of succes op het werk.

De schrijn is vooral herkenbaar aan de torii of ingangspoorten. Ze zijn meestal rood en eenvoudiger dan de poorten van tempels. De schikking van de gebouwen bij een schrijn is ook minder gestructureerd dan bij een tempel. Daarnaast zijn de daken anders: een tempel heeft meestal dakpannen, terwijl een schrijn meestal een dak heeft van laagjes boomschors.

Je bidt ook anders in een schrijn dan in een tempel. Je reinigt er wel, net als in een tempel, eerst je handen en mond in de temizuya. Daarna ga je naar het hoofdgebouw, honden of shinden, waar je geld gooit in de rode doos aan de ingang en dan kan je de bel luiden aan de ingang. Bij het bidden buig je twee keer, dan klap je tweemaal in de handen, je doet je gebed en je eindigt met een enkele buiging. Aan een tempel klap je niet in je handen.

Japan op rijafstand: Japantown in Düsseldorf

Karaokebars, Japanse boekenwinkels, sushirestaurants en sakebars. Düsseldorf heeft het allemaal. Düsseldorf heeft de grootste Japanse gemeenschap van het Europese vasteland en daar kunnen liefhebbers van de Japanse cultuur zoals wij alleen maar van profiteren.

De banden tussen Düsseldorf en Japan gaan terug tot de negentiende eeuw. De Düsseldorfse zakenman Louis Kniffler zorgde voor het eerste handelsverdrag tussen Pruisen (dat zich bevond op het grondgebied van Duitsland en Polen vandaag) en Japan en werd ook de eerste Pruisische consul in Japan. Toen hij terugkwam van Japan opende hij een Japans handelshuis in Düsseldorf. Toch duurde het tot 1950 tot er een enkele Japanner in Düsseldorf kwam wonen. Nu wonen en werken er meer dan 6500 Japanners, wat overeenkomt met iets meer dan een procent.

De Japanse aanwezigheid is duidelijk te merken in de wijk rond het centraal station van Düsseldorf, ook wel Japantown genoemd. Rond de Immermannstraße en Charlottenstraße zijn tal van Japanse winkels en restaurants te vinden: van karaokebars tot sushirestaurants en Japanse boekenwinkels. Het zijn er te veel om allemaal op te noemen, maar wij bezochten er enkele van.

Supermarkten

Düsseldorf is een aantal Aziatische supermarkten rijk. Je kan er niet alleen Japanse, maar ook onder andere Koreaanse, Chinese en Thaise specialiteiten vinden. Zo zijn er de supermarkten Dae-Yang, Shochiku en Hanaro. Wij bezochten die laatste, wat ook de grootste van de drie is. Je vindt er voedingswaren zoals noedels, specerijen, Aziatische frisdranken, thee en de supermarkt heeft ook zijn eigen Aziatische beenhouwerij. Daarnaast kan je er ook Aziatische stokjes en kommen kopen of originele Japanse rijstkokers.

Boekenwinkels

We zetten onze weg verder naar twee Japanse boekenwinkels: BOOKstore NIPPON en Takagi. In BOOKstore NIPPON vind je veel Japans leermateriaal: Japanse tekstboeken en boeken die helpen bij de voorbereiding van het JLPT-examen (een jaarlijks examen dat de Japanse kennis test), maar ook reisgidsen over Japan en Japanse romans. De winkel is goed geordend en je vind er gemakkelijk terug wat je zoekt. De prijzen liggen wel wat aan de hoge kant, wat normaal is geïmporteerde boeken. Je mag je verwachten aan een prijs die twee keer zo hoog is als de prijs in Japan.

Takagi is iets goedkoper, maar ook een stuk minder gestructureerd: de winkel is ongeveer even groot, maar heel wat voller. Je vindt er ook Japanse leerboeken, maar in mindere mate dan in BOOKstore NIPPON. Wat je er dan wel in overvloed vindt zijn Japanse magazines en Japanse romans. Terwijl BOOKstore NIPPON handig is om boeken te vinden om Japans te leren, is Takagi handig als je al Japans kan en je het wil onderhouden.

Gebakjes

Maid cafés zal je niet vinden in Düsseldorf, maar een lekker stuk staart met Japanse thee erbij wel. Er zijn twee Japanse bakkerijen: Taka en My Heart. Die laatste is zelfs zo populair dat je de broodjes ervan ook in Brussel kan kopen. Je kan je stuk taart eten bij een tas thee in Tenten Café of Café Cérisier, waar wij naartoe zijn geweest voor een lekker stuk rodevruchtentaart en een matchamousse met rode bonen. Die waren zeker lekker, maar voor de prijs moet je het niet doen.

Restaurants

In Düsseldorf vind je tal van Japanse restaurants, je kan er zowat alles vinden: sushi, tempura, curry… De twee populairste restaurants zijn Takumi en Naniwa. Vanaf de namiddag staan er wachtrijen buiten om een plaatsje in de restaurants te bemachtigen. In Takumi vind je vooral ramennoedels, Naniwa heeft een uitgebreidere menukaart.

Wij hadden geen zin om aan te schuiven, dus gingen we voor een van de vele andere alternatieven: Café Relax. Het restaurant ziet er wel minder gezellig uit, maar het eten was lekker en niet duur. Er was geen betere manier om een dagje Japantown af te sluiten met een lekkere portie teriyaki-kip.

Het Radisson-Blu Hotel heeft onderstaand kaartje gemaakt om je te oriënteren in de Japanse wijk in Düsseldorf. Het is een handig kaartje, maar weet wel dat er veel meer is dan wat er op het kaartje staat.

Japanse geluks- en ongeluksgetallen

Op vrijdag de dertiende loop je best niet onder een ladder en kom je maar beter geen zwarte kat tegen. Het is een algemeen geweten gegeven voor ons. Japanners geven dan weer liever geen vier cadeautjes en mijden waar mogelijk de vierde verdieping van een gebouw. 

In Japan, en heel wat andere Aziatische landen, hebben ze angst voor het getal vier. Die angst wordt ook wel tetrafobie genoemd. In Japan wordt vier vertaald als 四, uitgesproken als yon of shi. Het toeval wil nu dat het woord voor dood, in het Japans 死 , ook als shi uitgesproken wordt. Bijgevolg mijden veel Japanners alles wat met het getal vier te maken heeft: veel gebouwen slaan bijvoorbeeld de vierde verdieping over en enkele gsm-merken passen hun serienummers in Azië aan.

Het gaat nog verder: niet enkel de vier zelf, maar ook cijfers die met een vier samengesteld zijn, hebben vaak een luguber karakter. 24 klinkt in het Japans bijvoorbeeld als nishi of twee keer dood en 42, shini, klinkt dan weer als ‘naar de dood’. 43, shisan, klinkt dan weer als shizan of ‘doodgeboorte’.

Ook het cijfer negen heeft in Japan een lugubere connotatie. Negen klinkt in het Japans als ku of kyuu en ook het Japanse teken voor lijden, 苦, wordt als ku uitgesproken. Cijfers als 49 of 94 zijn dan uiteraard ook absoluut te vermijden in Japan.

Gelukkig brengen cijfers in Japan niet enkel ongeluk. De zeven en de acht worden gezien als geluksnummers. Het cijfer zeven is een belangrijk cijfer in het boeddhisme en het Japanse teken voor acht, 八, doet denken aan voorspoed en groei omdat het naar beneden toe wijder wordt.

Het klinkt allemaal misschien maar als stom bijgeloof, maar Aziaten blijken er echt in te geloven. The British Medical Journal publiceerde een studie waaruit blijkt dat meer Aziaten op de vierde dag van de maand aan een hartaanval sterven dan op een andere dag. Volgens de studie komt dat omdat Aziaten door bijgeloof meer gestresseerd zijn op de vierde van de maand, waardoor ze dus sneller een hartinfarct krijgen. Het is óf dat óf het cijfer vier is écht een ongeluksgetal. Denk best dus eens twee keer na voor je iemand vier cadeautjes geeft.

Review: Our Little Sister

In Our Litte Sister krijgen de drie zussen Sachi, Yoshino en Chika na vijftien jaar niets van hem te hebben gehoord, bericht dat hun vader is overleden. Op de begrafenis leren ze hun halfzus kennen die al snel een deel van hun leven zal uitmaken.

De vader van Sachi, Yoshino en Chika kende een leven van rokkenjagerij waardoor zijn drie dochters, de dochter uit zijn tweede huwelijk, Suzu, en zijn weduwe of derde vrouw met elkaar geconfronteerd worden op de begrafenis. Hoewel die ontmoeting eerst wat onwennig is, klikt het al snel tussen de drie zussen en hun jongere halfzusje. Daarom stellen de oudste drie aan hun halfzus Suzu voor om bij hen te komen wonen in hun huis in Kamakura.  Wat volgt is het verhaal van hoe vier zussen hun eigen weg naar een gelukkig gezin proberen te vinden.

Dat verhaal is misschien niet eens een verhaal te noemen in de traditionele betekenis van het woord: een vertelling met een begin en een einde. Our Little Sisteris gebaseerd op de mangaserie Umimachi Diary van Akimi Yoshida en net als die reeks is de film een aaneenrijging van gebeurtenissen in het leven van de vier zussen. Toch voelt die onconventionele vertelstijl niet onwennig aan en de stijl past ook perfect samen met het onconventionele thema van de film.

Hirokaze Kore-Eda schuwt geen taboes. De regisseur verfilmde al het leven van een opblaaspop in Air Doll en de relatie van een vader en de zoon die niet van hem blijkt te zijn in Like Father, Like Son. Ook in Our Little Sister zoekt Kore-Eda een niet-alledaags thema op: hij laat een gezin van enkel vrouwen zien die hun mannetje kunnen staan. Sachi, de oudste van de vier zussen, draagt thuis de broek, ze fungeert zowel als moeder en als vader voor haar drie jongere zussen. Suzu, de jongste zus, is dan weer de ster van het lokale voetbalteam.

Dat wil niet zeggen dat Our Little Sister daarmee een feministische film is. Sachi is thuis dan wel hoofd van het gezin, op het werk is ze de verpleegster die flirt met de dokter. En Suzu zal maar een jaartje meer voor het voetbalteam kunnen spelen omdat er geen voetbalteam is voor meisjes ouder dan 15. Daarnaast is het gespreksonderwerp van de vier zussen meestal kleren of jongens.

De gespreksonderwerpen zijn dan niet altijd de meest diepgaande, toch kennen de film en de hoofdpersonages wel heel wat diepgang. Daar waar het eerste kwartier van de film vooral doet glimlachen, krijg je naarmate het verhaal zich verder ontwikkelt echte personen met al even echte problemen en gevoelens te zien. Ook het acteerwerk evolueert mee van eerder gekunsteld en anime-achtig naar realistisch en meeslepend.

Hirokazu Kore-Eda kiest dan wel voor de meest uiteenlopende onderwerpen voor zijn films, toch is er een rode draad: de liefde, of hoe op het eerste zicht abnormale relaties toch normaal kunnen aanvoelen. Met Our Little Sister toont hij dan weer dat een gelukkig gezin niet hetzelfde is als een perfect gezin. Het resultaat is een subtiele film met een vertederend verhaal.

Recordaantal toeristen in Japan

Nog nooit waren er zoveel toeristen in Japan als vorige maand. In april waren er 1 764 000 toeristen die naar het land van de rijzende zon trokken, een stijging van 43% ten opzichte van april vorig jaar.

Het recordaantal toeristen van 1,7 miljoen verslaat meteen het record van de maand ervoor: in maart kwamen er al 1.526 000 toeristen aan in Japan, maar april deed het dus nog beter. In totaal gingen dit jaar al bijna 6 miljoen toeristen naar Japan. Vooral de zwakke yen en het belastingvrij winkelen zouden aan de oorzaak liggen en van Japan een toeristische trekpleister maken. Bovendien is april traditioneel een maand waarin veel toeristen naar Japan gaan omdat dan de kersenbloesems in bloei staan.

De meeste toeristen kwamen in april uit China, zo’n 404 000, gevolgd door Taiwan met 336 100. Daarnaast waren er ook nog veel toeristen uit Thailand, Zuid-Korea, Hong Kong en de Verenigde Staten. Ook uit Europa waren er meer bezoekers, vooral Duitsers en Britten. De meeste toeristen gingen op reis in Tokio, Osaka en Nagoya. Op het platteland waren er niet veel meer toeristen.

Het stijgende aantal bezoekers doet de economie in Japan ook goed: zo’n 19 000 winkels hebben in april belastingvrij aan toeristen verkocht, dat is drie keer meer dan vorig jaar. Toeristen kopen ook steeds meer in Japan, vorig jaar kochten toeristen voor 15 miljoen euro in Japan.

Laat eens een schildpad uit

Dacht je dat je hond uitlaten wel al eens een vervelende taak was? Wat dacht je van het uitlaten van een schildpad? In Tokio kunnen de Japanners en toeristen zich vergapen aan een nieuwe attractie: de man en de schildpad.

Het toppunt van geduld is het allicht: het uitlaten van een schildpad. Waar anders dan in Japan heeft iemand zoveel geduld om met zijn schildpad te gaan wandelen. In Tokio kan je al veel eigenaardigheden bewonderen, maar zelfs voor inwoners van Tokio slaat dit alles.

Al verschillende malen is er in de wijk Tsukishima een man gespot op wandel met zijn schildpad. Een nieuwe manier om zen te worden? Allicht wel, want een schildpad heeft van nature niet zoveel beweging nodig en dus is een wandeling voor het dier eigenlijk overbodig.

Verbazend genoeg wijkt de schildpad geen seconde van de zijde van haar baasje. Hondenbaasjes zullen wel moeten erkennen dat dat met honden niet zo vanzelfsprekend is. Een hond trekt al eens aan de leiband of je moet sprinten om je hond bij te houden. Die problemen heb je natuurlijk niet als je gaat wandelen met een schildpad. En het zou natuurlijk Japan niet zijn als de schildpad niet haar eigen schattige outfit heeft. Of wat had je gedacht?

Van waar de man precies komt of naar waar hij juist wandelt, is nog een groot mysterie. Tot nu toe heeft nog niemand genoeg geduld gehad om de man tot het einde van zijn wandeling te volgen. Misschien is het wel een poging waard, want wie weet wat staat je aan het einde van de dag te wachten? Een opvangcentrum voor schildpadden misschien?

Waarom Japanners zo oud worden

De levensverwachting in Japan is bij de hoogste ter wereld.  Zowel mannen als vrouwen worden er gemiddeld ouder dan 80 jaar. Volgens sommigen zit het in de genen, terwijl anderen de hoge leeftijd toewijzen aan een gezonde levenstijl.

Vorig jaar was de gemiddelde levensverwachting van Japanse vrouwen 86,41 jaar en van mannen 80,21 jaar. Daarmee hebben Japanse vrouwen de hoogste levensverwachting ter wereld. Bij de mannen komen de Japanners op de vierde plaats na Hong Kong, IJsland en Zwitserland. Ter vergelijking: Belgische vrouwen worden ‘maar’ 83,70 jaar en Belgische mannen 78,90 jaar.

DNA

Uit studies is gebleken dat Japanners twee genen hebben die hen langer doen leven (voor de geïnteresseerden: DNA 5178 en het ND2-237Met genotype). Die genen beschermen ze tegen ouderdomsziekten. Toch komen de genen niet bij alle Japanners voor.

Een andere studie zegt dan weer aan de hand van genen met 77% nauwkeurigheid te kunnen meten of mensen ouder dan 100 zullen worden. Uit diezelfde studie bleek dat de helft van de Japanners geboren in 2007 ouder dan 107 jaar zullen worden.

Levenstijl

Toch zijn er ook heel wat studies die de hoge levensverwachting in Japan toeschrijven aan de Japanse levensstijl. Dat is voor ons in het westen al een interessantere theorie, want dat wil zeggen dat we van de Japanners kunnen leren en we zelf ook een hogere leeftijd kunnen bereiken.

Dieet

Een dieet rijk aan groenten, vis en nori zou aan de basis kunnen liggen voor de hoge levensverwachting in Japan. Vooral op het eiland Okinawa zou een dergelijk dieet voor een hoge levensverwachting zorgen. Het bewijs: sinds de inwoners van Okinawa meer westers eten, daalt de levensverwachting er. Toch eten de inwoners er veel minder zout nu hun dieet meer westers is, wat dan ook weer zijn voordelen heeft op hart en vaten.

Een gezond dieet in Okinawa leidt dus tot een hoge leeftijd, zo blijkt. Toch zou het volgens sommige wetenschappers een stuk eenvoudiger zijn. Regelmatig Japanse zoete aardappels, Japanse zure komkommers, kurkuma en jasmijntee consumeren zouden de levensverwachting al heel wat kunnen verhogen.

Daarnaast eten Japanners ook gewoon heel wat minder dan westerlingen en hebben ze dus minder last van obesitas. De inwoners van Okinawa geloven in “hara hachi bu”, wat zoveel wil zeggen als “eten tot je 80% vol zit”.

Beweging

Japanners eten niet alleen gezonder dan westerlingen, ze zijn ook actiever. Japanners wandelen en staan meer recht dan westerlingen: ze gaan te voet tot aan de metro en staan dan recht in de metro onderweg naar hun werk, terwijl westerlingen vijf meter wandelen tot aan hun auto en dan zittend zich naar hun werk begeven.

Hygiëne

Japan is super hygiënisch: Japanners dragen bijvoorbeeld mondmaskers als ze ziek zijn en in Japanse restaurants krijg je altijd een doekje om je handen te reinigen voor het eten. Het hoeft geen verdere verklaring dat in een hygiënische omgeving leven tot minder ziektes, bijgevolg minder sterfte en dus ook een hogere levensverwachting leidt.

Sociaal leven

Een goed uitgebouwd sociaal leven doet ook de levensverwachting stijgen. Japanners gaan na hun werkuren vaak uit met collega’s en vrienden. Als je veel (goede) vrienden hebt en vaak plezier maakt, ben je gelukkiger, heb je minder stress en leef je dus ook langer. Bovendien verlaagt een goed uitgebouwd sociaal leven het zelfmoordcijfer.

Ook Japanse ouderen kunnen genieten van veel ondersteuning van hun medemens. Japanse ouderen wonen vaak in bij hun kinderen, waar ze van hun zorgen kunnen genieten. Daarnaast helpen ze ook mee in het huishouden, wat er dan weer voor zorgt dat ze actief blijven tot op een hoge leeftijd.

Wat je zelf kan doen

Japanse genen implanteren lijkt nog niet in de nabije toekomst mogelijk, maar we kunnen wel leren van de Japanse levensstijl om zo een langer en gezonder leven te hebben. Veel bewegen, veel Japans eten en vaak met vrienden uitgaan kunnen al een heel stuk helpen en zijn meestal nog fijn ook. Daarnaast kan je nog wat inspiratie opdoen bij de oudjes van Okinawa in onderstaande documentaire.

Japanse gebaren 1: Buiging

Een nieuwe taal aanleren is een zeer grote opgave, zeker als we over het Japans spreken. De Japanse taal staat gekend als een zeer moeilijk aan te leren taal onder andere door de verschillende alfabetten en duizenden tekens. Ook de cultuur is compleet anders dan hier in het westen. Zelfs de lichaamstaal en bijgevolg elke manier van bewegen kan er een andere betekenis hebben.

Communiceren met lichaamstaal is universeel, zo ook in Japan, maar vaak is de lichaamstaal die Japanners gebruiken heel anders dan de lichaamstaal die we in het westen kennen. In deze reeks Japanse gebaren nemen we je mee naar de Japanse gebaren- en lichaamstaal. Het eerste gebaar in de reeks is de buiging.

Gebaar 1 : Buiging  – おじぎ – [Ojigi]

Dit is een algemeen gebaar, gebruikt in het dagelijkse leven en populair bij zowel volwassenen als kinderen.

Buig je hoofd

Een beweging wanneer je iemand groet

De buiging is een gebaar dat we in het westen niet gebruiken, maar wel vaak voorkomt in Japan. Japanners geloven dat het gebruik oorspronkelijk uit China komt waar het van respect of dankbaarheid naar een andere persoon getuigt.

Japanners buigen algemeen gezien in situaties waarbij westerlingen de hand zouden schudden. Meestal buigen Japanners beleefder wanneer ze vaarwel zeggen dan wanneer ze elkaar ontmoeten. De betekenis van een buiging kan volledig afhangen van de situatie, diepte, en tijdsspanne van de buiging in kwestie, maar meestal geldt: hoe dieper je buigt, hoe meer respect je toont.

De meeste buigingen kunnen we indelen als volgt:

  • De knik-buig, 5 graden: Deze buiging wordt voornamelijk gebruikt als een terloopse, vlugge buiging met weinig betekenis.
  • Groetende buiging, Eshaku (会釈), 15 graden: Deze buiging is voornamelijk voor ontmoetingen bij personen die je al kent of personen op hetzelfde niveau in de hiërarchie.
  • Respecterende buiging, Keirei (敬礼), 30 graden: Deze buiging gebruik je wanneer je respect toont. Denk maar aan je baas of personen die een hogere status hebben dan jij.
  • Hoogste respecterende buiging, Saikeirei (最敬礼), 45 graden: Zeer diepe buiging voor als je iets mispeuterd hebt, als je zeer veel spijt wil tonen of bij iemand uiterst belangrijk zoals de keizer van Japan.
  • Knielende Buiging, Dogeza (土下座), raak je hoofd aan tot op de grond: Deze buiging wordt bijna nooit meer gebruikt behalve in de Japanse gevechtssport. Af en toe zie je de buiging nog in samoeraifilms wanneer iemand voor zijn leven smeekt.

Indien je interesse is gewekt, kan je hier meer informatie over de Japanse buiging lezen.

Hoe vang je een sneeuwluipaard?

De Tama Zoo in Tokio, Japan, wou wel eens testen of het personeel voorbereid is op een eventuele uitbraak van een sneeuwluipaard. Een simulatie met een mens in een luipaardenpak bleek de perfecte manier om dat na te gaan. “We wilden het zo realistisch mogelijk doen”, reageert de directeur van de zoo. Let in het onderstaande filmpje vooral op het briljante acteerwerk van de sneeuwluipaard.